The Journey.

วู้ สุขสันต์วันเด็กพี่น้องชาวไทย จําได้ว่าตอนเด็กๆตั้งหน้าตั้งตารอวันเด็กอย่างแรง ยิ่งถ้าปีไหนวันเกิดตรงกับวันเด็กนะ จะสโมสรสุดๆ ฮ่าๆ แต่ตอนนี้แก่เหนียงยานอายุสิบเจ็ดก็ได้แต่นั่งมองน้องๆ เริงร่าท้าลมร้อนตามทําเนียบรัฐบาล ที่ชอบมีผู้ใหญ่ไปถาม โตขึ้นอยากเป็นอะไร "หนูอยากเป็นนายกค่ะ" แหงแซะพี่แกเล่นไปดักถามหน้าทําเนียบ เด็กคงอยากเป็นโปรกอล์ฟม๊างง แต่ก็ดีละ อยากเป็นนายกกันหลายๆคน ก็ขอคนดีๆซักคนมาทำให้ประเทศเราดีกว่านี้นะฮะ ส่วนตัวพี่ให้เป็นนายก .... ก็นะ รู้กันไม่พูดเยอะ 55555555

กลับเข้าเรื่องของเรากันต่อ ก่อนจะโชว์แก่ไปมากกว่านี้555

ตอนนี้เรานั่งกันอยู่บนรถบัสอินเตอร์ กล่าวคือมีมนุษย์โลกกว่าสิบชาติอยู่บนรถคันนี้ รถก็พาเราไปอย่างช้าๆ ด้วยการจราจรที่ค่อนข้างติดขัดไม่ต่างจากถนนมิตรภาพขาเข้าโคราชช่วงสงกรานต์ ผมก็นั่งมองวิว ถ่ายรูปไปพลาง แต่ไม่มีรูปให้ท่านดูเพราะเราทําหายไปแล้ว ฮ่าๆ

พอถึงค่ายหนุ่มไทยใจแกร่งคนี้ก็ต้องลากกระป๋าอย่างทุลักทุเลเพราะที่จับพังไปตามทางสู่โฮสเทลกากๆ ที่จะเป็นรังนอนในคืนนี้

ในค่ายก็ไ่ม่มีอะไรน่าสนใจหรอกครับ ช่วงแรกๆคนแต่ะประเทศก็จะชอบจับกลุ่มอยู่กันเอง เด็กไทยก็ทํากะเค้านะ เป็นกลุ่มที่มีสองคน แนวมะ ฮ่าๆ แถมเป็นเอเชียสองคนในดงฝรั่งอีก อินดี้อย่างแรง ฮ่าๆ

หลังจากจับกลุ่มกันเอง เค้าก็ให้เราไปทานอาหารว่าง แล้วก็เล่นเกมคลาสสิกตามค่ายต่างๆ ขอตั้งชื่อให้ว่าเกม"คลายปม" คุ้นมั้ยจ้ะเกมที่แบบหลอกล่อให้คนจับมือกันมั่วซั่วจนเป็นปมให้แก้ บางคนก็จะถูกดึึงแขนขาด แย่หน่อยก็โดนเหยียบมือแตก ฮ่าๆไม่ใช่ๆ เสร็จแล้วก็คลายปมโดยห้ามปล่อยมือฮะ แต่เวอชั่นสเปนดีหน่อยคือให้มีคนหนึ่งคนเป็นคนสั่งแก้ แต่แบบไทยมึงแก้กันเองพี่สตาฟขอยืนสะใจอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ 555

และตามที่ตะหงิดๆ ไว้แต่แรกว่ากูต้องโดนสั่งให้ออกไปแก้ และก็โดนจริงๆ แถมโดนครั้งสุดท้ายที่พันกันยุ่งที่สุด แต่ณภัทรก็ไม่ทำให้ชาวไทยเสียหน้าแต่อย่่างใด ปรบมือ

แปะๆๆๆๆ

หลังจากนั้นเค้าก็จับให้เราไปคุยกับเด็กชาติอื่น ซึ่งรู้สึกผมจะได้คุยกับเด็กสาวอเมกันคนหนึ่งซึ่งจะไปอันดาลูเซีย อืม

แล้วเราก็โดนต้อนไปรับเสื้อพร้อมคู่มือต่างๆ มีประเด็นนิดนึงตอนที่คนแจกเสื้อพยายามอ่านชื่อนามสกุลอันยาวเฟื้อยของสาวไทยที่นั่งข้างๆ พออ่านจบก็มีเสียงปรบมือเกรียว 55555

จากนั้นเราก็ได้ไปคุยกับเด็กชาติอื่นๆ ก่อนกินข้าวแล้วสองชาวไทยก็ขอไปนอนเพราะง่วงจริงจัง ขณะที่อีมาใกล้ๆอย่างอิตาลี ฟินแลนด์ ตุรกียังนั่งฝอยกันไม่เลิก

ที่นี่แปลกดีครับ จัดใหผู้ชายกับผู้หญิงนอนห้องเดียวกัน แม่รู้ถึงกับห่วงสวัสดิภาพของนครหลวงของมิกกี้เลยทีเดียว ฮ่าๆ ไม่มีใครเคยตีเมืองเลยแม่ เป็นเอกราชมาสิบเจ็ดปีละ 55555555

วันต่อมาก็ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อนั่งรถบัสไปต่อรถบัสไปบาร์เซโลน่าครับ ทางเอเอฟเอสก็แจกถุงยังชีพมาถุงนึง ภายในมีขนมปังอันเท่าแขนทศกัณฐ์ ส้มโง่ๆสองลูก นมรสชอกโกแลต น้ำเปล่าหนึ่งขวดและสลัดกลิ่นบูดๆ

ตอนนั้นแอบหวั่นถ้าอาหารเป็นแบบนี้้ทุกวันคงตรอมใจตาย 5555

นั่งรอกันได้ซักพักรถบัสก็มา

แต่ไม่รู้คนขับเมา มองไม่เห็น หรืออะไร พี่แกเลยถอยหลังชนเสาไฟ ครั้งแรกไม่เท่าไหร่ พี่แกไปตั้งหลักใหม่ คงนึกว่าพ้นมัง เลยถอยมาใหม่เต็มแมกซ์

โครมมม

คราวนี้หม้อน้งหม้อน้ำรั่วกระจาย แถมเสาไฟงี้บิดเลย

เอ่อ อ่า กูจะถึงมั้ยวันนี้......

พวกเราเลยต้องน่งจับเจ่ารอรถคันใหม่มารับ ระหว่างนั้นก็มีรถตํารวจกับดับเพลิงมาให้ดูแก้เบื่อ ปิดท้ายด้วยรถขยะที่ไม่ได้เกี่ยวกับเค้า พี่แกมาเก็บขยะ 55555

ก็ได้เห็นว่ารถพวกนี้หน้าตาไม่เหมือนของบ้านเรานะจ้ะ -,,-

แล้วรถบัสคันใหม่ก็นำพาเรามาสู่ท่ารถบัส พอลงเท่านั้นหละวิ่่งกันป่าราบ เด็กไทยหนึ่งเดียวคนนี้ก็ลากกระเป๋าอย่างทุลักทุเล ท่ารถก็เผือกซับซ้อน ต้องลงใต้ดิน ข้ามไปข้ามมา

แต่แล้วก็ขึ้นรถทันเวลา ..

บนรถมีนักเรียนเอเอฟเอสจํานวน 22 คน

ผมได้นั่่งติดกับสาวเมกันจากรัฐขายไก่เคนทักกี้นามว่า โคลอี้้ Chloe

ระหว่างทางก็คุยกันสัพเพเหระ โคลอี้พยายามถามว่าชื่อเธอในภาษาไทยอ่านว่าอะไร - -

เอ่อ ก็คงไม่อ่านว่ายายแม้นหรอก ฮ่าๆ ผมก็ตอบไปว่าโคลอี้อะ แต่ถ้าอ่า่นสำเนียงภาษาไทยก็จะอ่านว่า โคล อี้

สาวเจ้า็พยายามอ่านตาม โคอี้ โกอี กล้วย แต่อ่านไปอ่านมาเธอออกเสียงเป็นอวัยวะที่หากมีคนไทยแถวนั้นคงสะดุ้ง :O


เอ่อ เราหยุดกิจกรรมนี้เถอะ -,,-

ระหว่าทางก็ไม่มีอะไรครับ เราพูดคุยกันเฮฮา รถหยุดแวะให้ออกไปยืดเส้นยืดสายซื้อของกิน(สงสัยจะรู้ว่าอาหารขยะมาก) อ้อลืมบอก รถที่เรานั่งเป็นรถสาธารณะครับ เลยมีนักท่องเที่ยวคนอื่นๆร่วมเดินทางไปด้วย

รถหยุดให้ลงที่ปั๊มแห่งนึงกลางหุบเขาในแคว้นกัสตีย่า ลา มันช่า (Castilla La Mancha) ครับ




อะพักแปป



ออกเดินทางต่อมั้้ยครับ? :)

วิวทิวทัศน์สองข้างทางเป็นหุบเขาสลับทุ่งหญ้าแห้งๆ เวิ้งว้าง นานๆจะมีปราสาทเก่าๆ มาให้ดูกันเล่นๆ

และรถก็จอดอีกรอบที่เมืองซาราโกซ่า (Zaragoza) เมืองหลวงแห่งแคว้นอรากอน (Aragón)

เมืองนี้ถ้าอ่านเป็นสําเนียงสเปนจะเท่มากจริงๆ กล่าวคือตรงตัว  Z ให้เอาลิ้นมาแตะฟันหน้าแล้วออกเสียงตัว Z
ตัว R ให้กระดกลิ้นและตัว G ให้ออกเสี้ยงในลำคอ

ตู้ม หน้าจอคอมเปื้้อนน้ำลายตอนพยายามออกตัว Z และคนข้างๆก็จะหันมามองว่าทำอะไรของแก

555555555555

ซาราโกซาเป็นเมืองใหญ่พอควรครับ ประชากรเกือบหกแสนคน แต่เราไม่ได้แวะเมืองนี้ครับ รถจอดส่งคนแล้วก็มุ่งหน้าสู่บาร์เซโลน่า



เข้าเขตกาตาลุนย่าละครับ


มีป้ายเป้ยเป็นภาษากาตาลันให้ดูเป็นขวัญตาตามทาง

นี้ทุกคนเริ่มอยู่ไม่สุข ตื่นเต้นที่จะได้เจอโฮส ทุกคนเริ่มเต้นไปเ้ต้นมา

สตาฟเอเอฟเอสจู่ๆ ก็ุลุกมาบอกครับ ว่าถึงบาร์เซโลน่าแล้ว เตรียมตัว

ทีนี้แหละทุกคนเริ่มโหวกเหวกอยู่ไม่สุข

จะเจอโฮสต์แล้วๆๆๆๆๆๆๆๆ

โฮสจะเป็นยังไงนะ

คนที่ต้องอยู่กันไปอีกเกือบปีจะเป็นยังไงนะ

อ๊ากกกกกกกก

รถจอดสนิทอย่างสวยงามนิ่มนวล มีคนมารอพวกเราตรึมเลยครับ

ณภัทรจะเจอโฮสแล้ว  ใจเต้นเป็นกลองตุ๊ก

ประตูรถถูกเปิดออก ทุกคนทยอยกันลงไป






ไหนโฮสกูวะ?







โปรดติดตามตอนต่อไป.... ;)

ฮ่าๆ ชอบจังการจบตอนแบบค้างๆ ทรมานคนอ่านเล่น ฮ่าๆ

สุขสันต์วันเด็กจ้า
ปล ตอนนี้ไร้รูปภาพ ขออภัยในความไม่สะดวกฮะ:)